Educatie is voor ons eigenlijk heel normaal. Iedereen gaat naar school en kan een opleiding doen. Sterker nog tot je 18e ben je leerplichtig.
Naarmate ik ouder wordt besef ik pas hoeveel geluk ik heb gehad. Als ik in Afrika ben en zie hoe blij kinderen zijn als ze naar school mogen of hoe hard zij en hun ouders werken om geld te sparen zodat zij hopelijk ooit in de toekomst kunnen studeren, voel ik me soms wel schuldig. Daar sta ik dan met een rechtenstudie in m'n pocket. Niet dat ik me daar schuldig over voel, maar wel over het feit dat ik altijd zat te zeuren dat ik naar school moest. Ik wilde liever buitenspelen met vriendjes en vriendinnetjes. Zelfs op de middelbare school wist ik altijd wel leukere, en voor mij belangrijkere, dingen om te doen dan wiskunde of natuurkunde les volgen. Ik vond school vreselijk en ook nutteloos. Waarom zou ik ooit de stelling van Pythagoras gaan gebruiken?
En daar sta ik dan tussen Afrikaanse jongeren die niets liever willen dan naar school gaan. Die het zien als een kans op een beter leven. Zij hebben alles over om de stelling van Pythagoras te leren en zij zouden het daarna zelfs heel enthousiast gaan uitleggen aan hun vriendjes op straat.
Zij willen zoveel leren, die kans probeer ik hun met behulp van de stichting te geven. Maar wat zij niet beseffen is dat ik zoveel van hun leer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten