De knopen zijn doorgehakt: ik ga een goede doelen stichting oprichten. De eerste dag zat ik relaxed achter de computer, vastbesloten om te beginnen met het schrijven van een stichtingsplan. Ondertussen had ik al 1000 ideeën bedacht hoe ik mensen wilde helpen dus dat was appeltje eitje. Tenminste dat dacht ik.
De inleiding schrijven was makkelijk en het schrijven van een doelstelling eigenlijk ook. Het was heel simpel mijn voornaamste doel is om mensen een kans te geven om boven de armoedegrens te leven. Maar ik wil mensen niet afhankelijk maken van de hulp die ze van de stichting krijgen. Mijn doel is om mensen een financieel zelfstandig bestaan te geven door middel van de hulp van de stichting. Klinkt allemaal heel mooi en nobel op papier, maar met alleen een mooie doelstelling kom je er niet. Ik had al 1000 ideeën op welke manier ik deze mooie doelstelling kon bereiken en dat werd door mijn enthousiasme alleen maar vergroot. Door de bomen zag ik het bos niet meer. Ik moest reëel zijn en inzien dat ik niet iedereen kan helpen en me moet concentreren op 1 doelgroep.
Vaak dacht ik terug aan mijn studententijd en het commentaar van de docenten die ik kreeg op een plan van aanpak. "Je moet grenzen stellen en je doelstellingen smart (specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch en tijdsgebonden) formuleren." Ik heb er nog steeds nachtmerries van, maar misschien hebben ze al die tijd gelijk gehad. De volgende dag ging ik vol goede moed achter de computer zitten en zou de doelstelling smart formuleren. Ik wist dat ik anders wilde zijn dan al die andere goede doelen, ik wist dat ik educatie belangrijk vond en ik wist dat ik al goede contacten had in Zuid-Afrika en daar gebruik van wilde maken.
Uiteindelijk heb ik, naar mijns inziens, het beste idee gepakt en besloten dat de stichting zich gaat richten op educatie. Door o.a. het aanbieden van studiefinancieringen aan kansarme jongeren moeten zij niet meer afhankelijk zijn van vaak ongezond en slecht betaald werk. Na de studie hebben zij kans op een baan waardoor zij boven de armoedegrens kunnen leven.
Wie had dat gedacht dat ik ooit nog iets zou hebben aan dat smart formuleren?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten